Eser Bilgisi

Çürük Vişne I : Wattpad fenomeni Emine Tavuz’dan Esila, kirpik uçlarından dudaklarındaki tebessüme kadar acıdan yoğrulmuş bir kızdı. Bedenine atılan darbeler ruhunda çok büyük yaralar açmıştı. Sömürülecek tek bir yeri bile kalmadığı halde bu eziyeti çekmek zorundaydı. Ta ki Asrın’a kadar. Asrın, genç kızın sıkışıp kaldığı bu kapanda çaresizce attığı sessiz çığlıklarını işitmişti. Fakat bir sorun vardı. Genç adam yaralı bir aslan gibiydi; sert, hırçın ve etrafı duvarlarla kaplı. Esila, onunla tanıştığında ruhuna daha fazla acı bulaştıracaktı belki de ama tek bir an bile pişman olmayacaktı. Çünkü geçmişin, sırtlarında açtığı yaraları koparıp atmak o kadar kolay olmasa da ikisi de yalnızca birbirleri sayesinde iyileşebileceklerini fark ettiklerinde, bolca acı vaat eden hastalıklı bir ilişkinin temelleri çoktan atılmıştı. Bitti sandıkları yerden başlayan, başladığında çoğalan, çoğaldıkça şiddetlenen bu yangın onların hem kurtuluşları hem de bitişleri olacaktı. “Kurtarılmaya ihtiyacımız var. Asrın Çürük Vişne II - Veryansın : Yangın, şimdi daha şiddetli... Kıvılcım, Asrın ve Esila'nın içine ilk kez, bir gece yarısı düştüğünde, yeni başlayan bir hikâyenin iki kırık çocuğuydular. Hiçbir şey olması gerektiği gibi değildi ama olması gerekene yakın devam ediyordu. Ta ki o günekadar. Zaman onları bir birine ilikleyen bir mekanizmaya dönüşmüşken, Esila Karam yaşadıklarının gazabına uğradı ve birgün , tavana baktığın da gördüğü şey kendisi oldu.Önce yansımaları, tavandan ona baktı.Sonra kâbusları, onu gece yarıları uykularından etti.Ve sanrıları, baktığı her yerde, görmekten korktuğu şey oldu.Esila Karam, annesiyle babasının beraber işlediği cinayetti artık.“Belki gittiğimiz deseni biraz daha mahvederim, biraz daha hırpalanırsın ama beraber oluruz. Beraber uyur, beraber ayılırız. Benimle uyumayı seviyorsun değil mi?” "Biz Seninle Yıkık Şehrin Kırık Çocuklarıyız" Çürük Vişne III: Viran : Epsilon Yayınevi’nin olay yaratan gençlik serisi Çürük Vişne üçüncü kitabı Viran’la kaldığı yerden devam ediyor! Bu bir intihardı, Ölene kadar ikisi de fark etmedi. O gün, Esila Karam kendi gerçeğiyle yüzleştiğinde ve bunu akıl almaz bir acı takip ettiğinde, bir saksının içinde günbegün ölen bir çiçeğe benzemeye başlamıştı. Su yoktu, Güneş yoktu. Ölüyordu, duyan yoktu. Elinde bir bıçak tutuyordu, gören yoktu. Zihnindeki hastalığı herkesten saklayabileceğine inanarak elindeki bıçakla Asrın’a koşmaya devam etti ama ne Asrın o bıçağı görecek kadar normaldi ne de Esila bıçağı tuttuğunu farkında olacak kadar sağlıklıydı. Sırlar ortalığa saçıldığında, Kıyamet koptuğunda, Ve o bıçak, beklenen kanı sızdırdığında, Adına ayrılık verdikleri bir ölüm yaşandı. Oturdu, tüm bulutlar buna ağladı. “Uslanmaz bir şekilde acı verici olan hatıralarım, bir tek senin koynunda kayba uğruyor, sevgilim. Ve biliyorum ki artık kanatlara ihtiyacım yok, çünkü uçmak istemiyorum, beni uçurmanı istiyorum; kanatlarınla.”