Eser Bilgisi

783 Sayfa Şeytan tasarımı, bir "karşı-tasarım"dır; yani, iyiliğe karşı "kötülük" tasarımıdır. "İyilik", iyilik üretme konusunda "yeteneksiz" olduğuna göre, bu konuda daha "yetenekli" olan "karşıtı"nın içinden çıkmak durumundadır: "Kötülük", iyiliğin "lokması"dır; açıktır ki Şeytan ya da Satan, iyiliği "beslemek", ona lokma olmak, onu büyütmek zorundadır. Böylesi bir tasarımda Şeytan ya da Satan, hemen hemen tüm olumlu ve güzel şeylerin yaratıcı kaynağı olarak karşımıza çıkar. Acı varsa, sıkıntı varsa, ötesinde kötülük varsa ya da bunların kimliklendirilmiş biçimi anlamında Şeytan/Satan varsa, gelecek var demektir. İlksel tasarımlarda insanlık bunu görmüş ve Satan'ı ya da Şeytan'ı bu anlamda kimkliklendirmiştir. Özellikle tektanrıcı dinlerle insan, kendi bedeninden ve doğadan koparılınca acıyı, sıkıntıyı ve kötüyü temsil eden Şeytan ya da Satan, "önsüz-sonsuz ve mutlak" bir "Kötü" olmuştur. "Kısırlaştırıldığı" için iyiliğe, güzelliğe "lokma" olma olanağı elinden alınmıştır. Bu durum in